S. C. Vlaardingen Holy

Umpires aan het woord

Linker afbeelding) Gé Hoedt

Even iets over  hoe het ooit begon en de jaren daarna.  Toen ik 11 jaar oud was, vroeg een buurman aan mij of ik zin had om een keer mee te gaan kijken naar een neef van hem, die speel de honkbal  bij S.V. H.V. Schiedam. Ik mee en na 1 wedstrijd gezien te hebben, was ik gelijk helemaal gek van het spelletje. Ik naar huis waar ik aan mijn ouders vroeg of ik mocht gaan honkballen. Waarop mijn vader zei: “ ja dag, dat zal wel weer voor een blauwe maandag zijn”.  Die blauwe maandag is inmiddels  42 jaar geleden.

Na een aantal jaren daar gespeeld te hebben, heb ik toen een overstap gemaakt naar S.C. Vlaardingen Holy en ben daar naast het spelen in het 2^e en later in het 1^e team, ook begonnen met het coachen van een meisjes junioren team en later een honkbal jeugdteam. Want ik vond het leuk om mijn kennis en enthousiasme proberen over te brengen op de jeugd.  En daar is toen ook het scheidsrechteren  begonnen. Want dan was er wel een wedstrijd maar geen scheidsrechter geregeld ( ja toen was het bij Holy ook nog niet zo als nu geregeld ). Dus toen moest ik zelf aan de bak, nou je krijgt gelijk een andere kijk op het spel en de scheidsrechter. Want ik was als speler geen makkelijke jongen voor de scheidsrechter ( en af en toe nog niet ). Maar dan krijg je wel respect voor zo’n iemand. Goed, na een aantal jaren bij Holy te hebben gespeeld, heb ik rond 1984/85 de overstap gemaakt naar de Gophers in Maassluis.  Heb daar in 1987 mijn jeugd coachdiploma gehaald.

En heb daar in een kleine 25 jaar, verschillende teams gecoacht van softbal tot honkbal, van jong tot oud.  En ben daar ook verder gegaan met het scheidsrechteren van verschillende teams, zowel soft- als honkbal. Maar heb nooit echt een scheidsrechterscursus  gedaan. En nu 2011, ben ik weer terug bij S.C. Vlaardingen Holy. Ik kwam eerst voor mijn zoon Remco, met in mijn achterhoofd misschien ook weer eens wat in de begeleiding te gaan doen. Ik ben inmiddels coach van het junioren honkbalteam. Maar voordat ik daar maar 1 minuut energie in had gestoken, stond Pierre Kloosterman al naast me, of ik misschien ook nog wat voor de vereniging wilde betekenen wat betreft het scheidsrechteren. Ik heb toen gelijk ja gezegd, dus ik doe nu samen met Cor Harteveld en Brendan Bisschop het 1^e honkbalteam, plus eventueel nog andere teams waar nodig.  En hoewel ik best wel veel weet over het  spelletje en de spelregels, ga ik zo af en toe toch nog wel naar Cor H met een vraag of om advies.

Kortom scheidsrechteren  IS LEUK, voor zowel  jongens of meisjes, mocht je nou ooit eens aan de beurt zijn om te scheidsrechteren ( alles boven Beeball ) maar je durft het eigenlijk niet alleen, laat het mij weten en als ik op dat moment tijd heb, kom ik je ( ALS VELDSCHEIDSRECHTER ) assisteren. 

P.S.  Het belangrijkste is, blijf ten allen tijde onpartijdig, ook al is het je eigen vereniging of team!!!

Rechter afbeelding Links) Brendan Bisschop

Ongeveer 5 jaar geleden ging mijn oudste zoon op honkbal (SC Vlaardingen Holy). Na een paar weken had hij zijn eerste wedstrijd. Als enthousiaste vader probeerde ik mijn zoon voor te bereiden op deze wedstrijd. Ik vertelde hem dat hij hard moest slaan en gewoon een rondje moest lopen. Na een paar minuten kreeg ik al een aantal dingen te horen zoals: "Terug naar je honk, dit is een vangbal.", "2 slag 2 wijd." en "Let op de slagzone." Ik was totaal vreemd met de spelregels en snapte hier niets van. Later hoorde ik ook dat de scheidsrechter niet de beste was. Na de wedstrijd besloot ik een keer naar het 1e team van Holy te gaan kijken, zij speelden in de 3e klasse. Ik vond de wedstijd van de 1e heren erg lang duren. Ze waren ongeveer 4 uur bezig. En ik kreeg respect voor de man die achter de plaat stond. De Umpire. Ook mede omdat toeschouwers riepen:
"Hé blue kijk eens uit je doppen!" en deze man bleef er heel rustig onder.

Na de wedstrijd, een aantal biertjes en wat uitleg over honkbalregels werd ik overgehaald om een cursus te volgen zodat ik de regels beter zou weten. Tegelijkertijd was ik erin geluisd om te gaan softballen. Ik moest me melden bij John vd Heuvel, de trainer van SB1 van Holy. Na een hele preek, gepaard met een aantal vloekwoorden werd ik getest op het wel en wee van softballen. Ik kwam erachter dat dit net weer even anders ging dan honkballen. Weer had ik geen idee van de regels. John vroeg mij of ik kon vangen en slaan. Omdat ik jaren op Cricket heb gezeten en daar slowbowler (langzame pitcher) was geweest vond ik wel dat ik dit kon. Ik interesseerde me in het begin erg voor de verschillen in spelregels tussen deze sporten. Met een enorme drempelvrees ging ik op diverse honkbalsites zoeken naar een honkbalcursus. Ik had nog geen iedee waarnaar ik specifiek op zoek was en ook de websites gaven hier geen handvaten. Het was allemaal erg onduidelijk. Een paar weken later liep ik Peter Hersbach (umpire bij Neptunus) op het terrein van Holy tegen het lijf, hij kwam daar naar zijn neefje en nichtje kijken. Peter is 13 jaar geleden mijn collega geweest bij Foka in Rotterdam. Daar zaten wij wel eens tijdens de koopavond op zijn computer een honkbal spelletje te spelen. Destijds moest je nog 2 minuten wachten voordat de speler in het spel de bal had geslagen. Je zag alleen een aantal vierkanten blokjes bewegen. Maar wij vonden het helemaal geweldig. Peter vertelde altijd enthusiaste verhalen over wat hij bij Neptunus allemaal beleefde en deed. Ik vond het vreemd dat hij zo gepassioneerd was over honkbal. Nu ik hem weer tegen kwam, vertelde ik Peter dat ik graag een of ander honkbalcursus wilde volgen maar dat ik niet zo goed wist waar ik naar moest kijken en wat mij te wachten stond. Peter vertelde dat hij een scheidsrechtercursus (Umpire Level 2) ging geven bij Neptunus. Dit leek mij dan ook de juiste manier om de spelregels te weten te komen en melde ik mij aan voor de cursus Umpire level 2. Maanden later zat ik tijdens de eerste les van de cursus bij Neptunus in de business club te luisteren naar schitterende verhalen over honkbal. De meeste mensen vertelden mij dat honkbal een soort virus is waar je totaal in op gaat, zodra je besmet bent. Ik begon te begrijpen waar ze het over hadden.

Na een aantal theorielessen hadden wij praktijkles in de zaal. In deze les moest iedereen rare bewegingen maken, de zogenaamde mechanics, die slag of wijdballen aangeven. Ook moesten wij heel hard "strike!" of zacht "ball" roepen. Na deze oefeningen mocht ik plaats nemen achter een catcher van Neptunus. Een pitcher van de junioren van Neptunus ging werpen. Wat ik later pas begreep is dat pitchers van deze leeftijd maar een bepaald aantal ballen mogen werpen. Deze pitchers stonden natuurlijk al die tijd al te gooien wat betekende dat "mijn" pitcher moe was toen ik achter de catcher ging zitten. Minder leuk voor mij want de ballen vlogen mij om de oren. Stiekem dacht ik dat het misschien een test was en bleef wel zitten. Ik deed alleen mijn ogen dicht als de bal recht op mij af kwam. Eigenlijk gaf het wel een kick, de ultieme sensatie. Sommigen vinden een achtbaan leuk, voor mij bleek het dit te zijn! Nadat ik alweer meer dan 13 jaar van school was merkte ik dat leren weer vrij moeilijk voor mij was. Overdag werken, s´avonds nog wat aandacht aan de kinderen geven en ze dan naar bed brengen. Daarna nog leren. Ik vond het vrij pittig. Maar doordat Henk vd Linden en Peter Hersbach het goed uitlegden en tijd namen om alles op een leuke manier te vertellen ging het leren wel goed. De examenavond kwam erg snel. Ik was, behalve op mijn eigen bruiloft, nog nooit zo zenuwachtig geweest. Ik wilde per sé in een keer slagen omdat ik geen tijd en zin had om het allemaal over te doen. Van de 25 mensen die de examen deden zat ik uiteindelijk bij de eerste zeven. Dit vond ik super en een persoonlijke prestatie. Helemaal trots kreeg ik van dhr. F. van Groningen Schenkel mijn certificaat. Later pas begreep ik dat hij een van de beste Umpires was. Met de meeste hoofdklasse wedstrijden op zijn naam. Voor mij mocht het het honkbalseizoen beginnen, ik was er klaar voor. Inmiddels was het bij Holy bekend dat ik geslaagd was. Zij gaven aan dat ik mocht komen scheidsen. Er was een scheids die mij graag op sleep touw wilde nemen. Ingmar Burger leek mij een goede umpire. De datum was gezet op een zaterdag ochtend. Het was wel Dames Softball aspiranten. Dames softbal leek mij wel een makkie. Ingmar zou de plaat nemen en ik zou in het veld gaan staan. Toch werd ik zenuwachtig. Nadat ik heel de week niet kon slapen en wel 10x per dag naar de WC moest, gingen alle scenario’s en regels door mijn hoofd. Ik bleef mezelf vertellen: ik sta niet alleen. Het zal wel lukken.

Op een mooie voorjaarsdag in 2006 ging ik naar Holy toe. De meeste ouders die aan de kant zaten keken wel raar toen ik het veld en het hekwerk ging inspecteren. Alles volgens het boekje. Hier en daar hoorde ik mensen vragen:"Wie is dat?" en "Denkt hij dat dit een hoofdklasse wedstrijd is?" Ik dacht alleen: Uuh waar blijft Ingmar? Ik belde hem vanuit de kantine en hoorde dat hij het niet op tijd kon redden en dat ik maar de plaat moest overnemen-----------------------------------------flatliner. Ik raakte in paniek, ik kan toch niet alleen.......... Ik rende naar John vd Heuvel en vroeg of hij nog een andere umpire wist die het van Ingmar over kon nemen. John vertelde op zijn manier dat ik mijn spullen moest aan trekken en en achter die … plaat moest gaan zitten! Ik was tenslotte toch geslaagd voor die scheidsrechtercursus. Ik kleede me dus om, moest nog drie keer naar de wc en mij snellen naar het veld. Dames! Iedereen op haar plaats. Play Ball!!!!!! En daar gaan we. Niet wetende dat dames in die leeftijd heel de tijd vanuit de dug-out elkaar aan het aanmoedigen zijn met diverse luidruchtig yells. Ik kijk naar links en daar komt de bal, was het wijd of slag? Swing, loper op 1 steelt 2, verkeerde aangooi op 2, loper steelt 3, gillende meiden, dit is de achtbaan, die ik NIET leuk vind! Het was net of ik in de zee zwom en dat er telkens een golf over mij heen kwam. Inmiddels zag ik mijn vader achter de backstop. Hij vroeg mij of alles goed was. Ik vroeg hem, net als een klein jongetje die erg bang was: "Haal mij hier vandaan!". Ik voelde me of ik moest overgeven en huilen tegelijktijd. Wat voelde ik mij stom. Dit was een hel. Maar ik kan niet stoppen het spel gaat verder. Uiteindelijk, end of the game. Ik tekende de papieren en rende naar de douches. Heb zeker 30 minuten onder de douche gestaan, met mijn hoofd tegen de muur bonkend.

Toen ik thuis kwam heb ik er goed over nagedacht. Ik moest de juiste kleren kopen zodat ik mij beter in mijn vel voelde en uitstraalde wat ik uit wilde stralen. Dus ging ik naar Covee om heel de umpire set in een keer te kopen. Mijn vrouw gaf aan dat het wel een risico was. Want als het hier niet mee lukt was ik natuurlijk mijn geld kwijt. Na een aantal weken vroegen ze mij om het 2de honkbalteam te scheidsen, weer samen met Ingmar. Ik twijfelde geen moment en zei volmondig: "Ja". Ik had nu alle spullen en het moest dus wel lukken. Om een kort verhaal lang te maken: Er gebeurde daar precies hetzelfde als bij de vorige wedstrijd, ik moest het alleen doen. Alleen achter de plaat. Deze keer ging het wel goed naar mijn mening. Ik was mijn drempelvrees kwijt. Tevens heb ik diverse wedstrijden met Cor en of Bouk gedaan. En zij hebben mij op sleeptouw genomen en mij bijgeschaafd tot de umpire die ik nu ben. Daar ben ik ze dankbaar voor. Zodoende heb ik dat seizoen ongeveer 20 wedstrijden gedaan. Van pupillen, heren 2, heren 1, dames etc. Nudat ik toch al een tijdje mijn certificaat had, vond ik dat ik toch nog niet helemaal op de hoogte was over alle regels. En ik vond mezelf niet goed genoeg scheidsen. Terwijl de meeste mensen mij vertellen dat ik redelijk goed ben en dat ik vooral consistent ben met mijn zone en mijn calls. En dat ik consequent slag of wijd kan callen ook al krijg ik hierover commentaar van de een of andere coach. Ik zag dat er nog maar een cursus over blijft, Umpire level 3. Als ik die kan halen dan weet ik zeker dat alles wat ik doe in het veld voor bijna 99,5% goed is. Zodoende heb ik mij aangemeld. Deze Level 3 cursus, is wel pittig. Ik moet weer beginnen met leren. Ik zie een heleboel dingen die mij nooit eerder zijn opgevallen. Gewoon er overheen gelezen, denk ik. Heb mijn verslagen geschreven en bijgehouden. Tijdens de praktijk les in Nunspeet (Bubs Weekend( heb ik veel geleerd. Nunspeet was voor mij een eye opener. Ik wil wel elk jaar terugkomen naar een praktijkdag voordat het seizoen begint.

In het voorseizoen heb ik tijdens diverse pitcher- en catcher trainingen van Holy heren 1 achter de plaat gezeten om me voor te bereiden op de nieuwe teamleden Maikel Benner en Berry Tilmans. Hierbij kwam ik meteen in aanraking met curve- en fastballs, die ik nog niet eerder had gezien. Tijdens het seizoen heb ik Henk vd Linden en Fred van Groningen in actie gezien. Bij mijn zoon ben ik batboy begeleider geweest tijdens het EK en heb hierbij een Italiaanse Umpire van dichtbij, in actie kunnen zien. Het merkwaardige was dat hij 8 ballen in zijn pockets heeft zitten in plaats van 5, zoals ik dit doe. Wat mij nog opviel is dat zijn uitstraling en de kleding helemaal top zijn. Hij straalde de autoriteit uit die ik ook in een wedstijd over zou willen brengen. Door deze ervaringen heb ik inmiddels mijn mechanics aangepast. En mijn zithouding achter de plaat verbeterd. Bedankt Henk voor het herhaaldelijk aangeven van de juiste houding, zit veel lekkerder. Cor en Bouk gaven dit ook al eerder aan. Als ik mijn wedstrijdverslagen teruglees, zie ik dat ik in het begin eigenwijs was wat betreft mijn houding. En toch in de eerste wedstrijden mijn oude houding aannam. Ik kreeg gelijk ballen op mijn arm en borst. Zodoende moest ik het op de harde manier leren. Heb ook wel een tijd gehad, dat ik mij af vroeg of ik scheidsen nog wel leuk vind. Dit was na een paar, voor mijn gevoel rotte wedstrijden zoals Henk ook tijdens de cursus vertelde. Als de uitploeg verliest met 21-3, ligt het dan aan mij? Omdat zij de slagzone niet kunnen vinden? Nee, natuurlijk niet. Daarna kreeg ik mijn zelfvertrouwen weer terug door een aantal leuke, spannende en uitdagende wedstrijden achter de plaat te mogen scheidsen.

Inmiddels scheids ik bij Holy samen met Cor Harteveld. Wij wisselen de plaat en veld positie af. Voorheen kon ik dit ook met Bouk Molendijk doen. Maar helaas heeft hij last van zijn rug gekregen. En zodoende heeft hij misschien voor onbepaalde tijd het scheidsen even aan de kant geschoven. Tevens scheids ik met Paul Kamsteeg of Peter Hersbach af en toe bij Neptunus, Heren 3 of 4 en de softbal dames (senioren). Heb dit seizoen te weining gescheidst naar mijn mening. Ik merk, dat als je wedstrijden achter elkaar doet, de timing en ritme beter zijn. Ik hoop dan ook dat het mij weer lukt in een keer te slagen voor deze cursus. En aan ieder die ook wil gaan scheidsen, probeer samen met een van de oud gediende te beginnen. Umpire zijn is de ultieme honkbal kick.

Famous quote: "They expect an umpire to be perfect on Opening Day and to improve as the season goes on." - American League Umpire Nestor Chylak

I work the plate. Brendan Bisschop.

Rechter afbeelding Midden) Cor Harteveld

Er werd mij gevraagd om een stukje te schrijven over waarom ik ben gaan scheidsen, welnu dat heeft natuurlijk een voorgeschiedenis. Ongeveer 35 jaar geleden ging ik met mijn vriendin (jawel toen al Ellen) honkbal kijken bij Groenoord, dat team kwam een speler te kort en ik moest dus invallen. Nog nooit gespeeld mocht ik meteen aan slag, per ongeluk sloeg ik meteen een honkslag en de interesse was gewekt. Na een paar jaar gespeeld te hebben ging Groenoord samen met Holy, ook daar heb ik nog even gehonkbald waarna ik ben gaan softballen. Bouk coachte op een gegeven moment een Pupillenteam en vroeg mij hem te assisteren, wat ik natuurlijk niet weigerde. We coachten dat team een paar jaar, toen we kampioen werden werd mijn dochter geboren en ben ik een paar jaar gestopt. Na die paar jaar weer gaan spelen en werd eens gevraagd om te scheidsen. Ik had dat nog nooit gedaan maar wilde wel. Het beviel erg goed, ik was erg betrokken bij het spel en ging steeds meer van het spelletje begrijpen. Ik begreep al snel dat je als scheids anders naar een wedstrijd moet kijken dan de coach en al helemaal als speler. Op een gegeven moment wilde ik nog meer weten over de regels en ging een cursus doen bij de bond. Ik haalde mijn diploma en werd meteen gevraagd om te komen scheidsen voor de bond. Dat leek me wel leuk en aldus geschiedde. Mijn eerste wedstrijd begon ik in het veld met een ervaren scheids achter de plaat, de wedstrijd ging tussen Gophers en Holy, het kon niet beter voor mij. Wat de uitslag was weet ik niet meer, maar ik vond het leuk om te doen. Na een paar jaar ging ik van de 3^e en 2^e klasse naar de 1^e klasse. De 1^e wedstrijd meteen alleen, collega had autopech, maar mijn beoordeling was goed dus ik was ook tevreden. Nu na een paar jaar scheids ik voor Holy en Gophers, soms ook voor Schiedam. De vraag is natuurlijk: wat is er nou zo bijzonder aan het scheidsen?

Het leukste vind ik dat je een heleboel en alles heel bewust meemaakt wat je aan de kant mist. Als je het niet erg vind om eens een verkeerde beslissing te nemen, maar je wel onpartijdig opstelt en gewoon je best doet, zal je zien dat het scheidsen steeds leuker wordt. Het contact met de spelers en coaches wordt ook steeds leuker en zelf wordt je steeds handiger in het leiden van een wedstrijd. Nu coach ik nog 2 teams waar ik ook cursussen voor gevolgd heb, dus ik ken het klappen van de zweep van 2 kanten en weet meestal wel wat een coach denkt. Dus ben ik hem vaak een stapje voor als scheids, de combinatie coach en scheids tevens ex-honkballer is een ideale positie. Maar het leukste is wel het leiden van een mooie wedstrijd, je focussen net als de spelers en denken als de coach, ondertussen het spel en de regels in de gaten houden maakt dat de scheids de beste positie heeft tijdens een wedstrijd.

Om kort te gaan, eigenlijk beleef je pas het echte honkbal als scheids, ook al speel je zelf niet mee, je speelt een heel andere wedstrijd dan de spelers maar niet minder spannend en naar mijn mening wel inspannender. Dus eenieder die van honkbal of softbal zijn of haar sport heeft gemaakt, ga eens scheidsen, ik help je graag met spelregels of wat er maar bij je opkomt om te willen weten. Iedereen mag naar me toekomen met vragen over het scheidsen en als je het nog wat eng vindt proberen we gewoon eens een wedstrijd samen te scheidsen.

Rechter afbeelding Rechts) Bouk Molendijk

Ik kwam 48 jaar geleden in aanraking met honkbal. Bij mijn toenmalige voetbalclub D.R.Z te Schiedam honkbalde men ook en ik werd gevraagd om bij hen als Batboy te fungeren. Niet veel later werd er ook een jeugdafdeling opgericht en ben ik gaan honkballen. Van scheidsen was nog geen sprake, ook later niet toen D.R.Z en D.H.S fuseerden en D.D.H. Groenoord ontstond. Heel de jeugd doorlopend zat ik eigenlijk meer achter de thuisplaat dan dat ik er stond. Ik zag dat scheidsen eigenlijk niet zo zitten. Laten anderen dat maar doen dacht ik, dit is niets voor mij. Toen we als Groenoord bij Holy introkken, vroeg Karel van Veen mij, “Bouk, we hebben een pupillen team en die zoeken een coach, zou jij dat willen doen?” Dat vond ik erg leuk om te doen en de interesse om kinderen meer te leren dan alleen putten uit je eigen ervaring deed mij met veel enthousiasme een aantal jeugdcursussen volgen. De kennis van de spelregels hoorde daar ook bij. In de tussentijd bouwde je zo heel veel ervaring op en dat merkte eenieder dan op, zodat je bij gebrek aan scheidsrechters werd gevraagd om een wedstrijd te leiden. Eerst bij de jeugd en later ook bij de senioren. Met veel enthousiasme cursussen gedaan om toch nog meer te weten te komen over ons fascinerende spelletje. Je leert daarmee beter te scheidsen en de regels te interpreteren. En je hebt ook veel plezier tijdens het scheidsen. Het voordeel dat je ook coach bent:  dan weet je wat er komen gaat bij sommige situaties. Of wat een coach gaat doen of hoe hij denkt.

Je gaat een  wedstrijd ook anders  zien en je bent 9 inningen lang heel intensief bezig. Veel geleerd van Cor en veel wedstrijden geleid samen, achter de plaat of in het veld. Ook dan moet je weer anders bewegen en goed op elkaar letten, elkaar aanwijzingen geven. En je kunt met elkaar overleggen. Ook al doe je dingen verkeerd, daar moet je niet bang voor zijn. Let wel: in een wedstrijd waar jij als scheidsrechter 9 inningen lang en gemiddeld 3 uur bezig bent, moet je meer dan 300 beslissingen nemen. Dat is niet om je af te schrikken, maar een speler die in dezelfde wedstrijd 1 bal op zich af krijgt en hem door zijn benen laat gaan, maakt dan gemiddeld veel meer fouten.

Mocht je  na dit stukje enthousiast zijn geworden om nog meer te weten over honk- en softbal op scheidsrechtersgebied, dan wil ik je daarbij best helpen, ook in de praktijk, hoewel ikzelf wegens lichamelijk ongemak niet meer achter de plaat sta. Maar ook samen met Cor en Brendan moet dat kunnen.